نمی دانم صحبتهای دیروز حضرت آقا در جمع خانواده های شهدا را شنیدید یا نه؟ تنها دو  روز مانده به انتخابات، حضرت آقا فرمودند که:

حقیقتاً انتخابات، سیلى به چهره‌ى دشمنان این ملت است. آنچه مهم است، این است که مردم حضور پیدا کنند؛ البته این هم مهم است که به نامزدهاى صالح رأى بدهند. هر دو مهم است، لیکن حضور در درجه‌ى اول است.

البته این مطلب را قبلا هم بارها هم درباره این انتخابات و هم دفعات قبلی فرموده بودند. اما دیشب یکی از اساتید نکته ای گفتند که دیدم واقعا جا دارد روی این نکته بحث بشود:

خداوکیلی بالاخره ما به معنای حقیقی کلمه «ولایتمدار» هستیم؟ چرا عملکرد ما و «اولویتهای ما» اینقدر با «اولویتهای ولی» تفاوت دارد؟ در همین ایام تبلیغات انتخابات، چند درصد از «ولایتمدارها» جدای تبلیغ برای این که برای گروه خودشان تبلیغ کنند، انرژی شان را گذاشتند که افرادی که تا به حال رأی نداده اند در انتخابات شرکت کنند؟ انگار همه فکر می کنند این کار فقط کار صدا و سیماست!

فکرش با بکنید، اگر همین بزرگان و علمایی که اینقدر از آنها برای تأیید لیستها استفاده شد (چون در حسن استفاده و سوءاستفاده شک داشتم، به همان استفاده خالی بسنده کردم!) اگر همین سروران، گروههایی را سازماندهی می کردند که در سطح کشور، مردم را فارغ از این که به چه کسی رأی بدهند، به «رأی دادن» تشویق می کردند، چه اتفاقی می افتاد؟

حالا این را مقایسه کنید با عملکرد «بچه ولایی ها» که اینقدر توی این انتخابات همدیگر را تخریب کردند! واقعا مردم عادی حق ندارند بگویند: اینها که خودشان هم خودشان را قبول ندارند! ما به چه کسانی می خواهیم رأی بدهیم؟! و در نهایت یک سؤال:

آیا این عملکرد ما در تبلیغات انتخاباتی، حضور مردمی در انتخابات را کمرنگ تر نکرد؟...

البته حضرت آقا  خیال ما را راحت کردند:

آنى که من احساس میکنم و از لطف الهى احتمال قوى میدهم که اینجور بشود، این است که ملت ایران در روز جمعه‌اى که مى‌آید، یک سیلى سخت‌تر به چهره‌ى استکبار خواهد زد.

اما حرف من این است که آیا ما نمی توانستیم خودمان را در این جریان «لطف الهی» قرار بدهیم؟... یا حق!!

یک روز بیشتر تا انتخابات نمانده. تبلیغات هم تمام شد و روسیاهی اش ماند به آنهایی که با وجود این همه تأکیدات حضرت آقا دست از تخریب و تعرض به همدیگر برنداشتند.
فقط یک مطلب هست که حتما می خواهم بچه هایی که اینقدر لاریجانی و امثال او را توی این ایام به اسم «ولایتمداری» و «بصیرت» و... تخریب کردند بخوانند.
اشتباه نکنید، من نه طرفدار لاریجانی هستم و نه می خواهم برای ایشان تبلیغات کنم. فقط می خواهم خودتان عملکرد این آقایان را که همه در این جلسه با حضرت آقا حضور داشتند را ارزیابی کنید!
تقریبا همه مواردی را که این ایام علیه لاریجانی گفته می شود را در روز 21 دیماه 88 دوستان فرکسیون انقلاب اسلامی در مقابل آقا می گویند. برخورد آقا جالب است:

بیانات آقا در دیدار با فراکسیون انقلاب اسلامی مجلس-21 دیماه 88

«التماس» می کنم که از «پاراگراف 10 و 11» صحبتهای آقا را خیلی دقیق بخوانید. آقا همان موقع دقیقا مشخص کرده اند که در برابر احمدی نژاد و لاریجانی باید چکار کنید. بعد هم عملکرد این دوستان «ولایتمدار» در ایام تبلیغات انتخاباتی جلوی روی همه هست... این توصیه های حضرت آقا کجا رفت؟ «حمل بر صحت»، «اغماض» و... را آقا برای چه کسانی گفتند؟...

خدا آخر و عاقبت همه مان را ختم به خیر کند!... یا حق!!

بعضی ها فکر  می کنند وقتی حضرت آقا در ایام انتخابات توصیه هایی می فرمایند، که همدیگر را تخریب نکنید و... در حد «توصیه اخلاقی» است! در صورتیکه از نظر ایشان چنین مسائلی به اصل نظام ضربه می زند. خواهش می کنم این چند خط از بیانات آقا را که در سال 70 فرموده اند، اما هنوز هم بوی تازگی از آن به مشام می رسد، با حوصله بخوانید:

سرفصل سوم، مربوط به مسائل سیاسى جامعه و همین رقابتها و برخوردهاى خطى است. به نظر من، در این زمینه آنچه که ما بگوییم، از آنچه که امام فرمودند، کمتر و نارساتر است. در این قضایا، امام لبّ مطلب را بارها و بارها گفتند. واقعاً به خط امام برگردیم. دو گروهند باشند اما چرا باهم تعارض مى‏کنند؟ مگر نمى‏شود نقاط مشترک را هم در قبال نقاط محل افتراق مورد توجه قرار داد؟ چه اشکالى دارد جمع‏هایى که باهم معارضند جمعهاى روحانى، جمعهاى دانشجویى، جمع‏هایى که در مجلس یا جاهاى دیگر هستند هرچند وقت یک‏بار با همدیگر بنشینند، آن نقاط مشترک فى‏مابین خودشان را به زبان بیاورند؟ شما مگر در چند چیز باهم اختلاف دارید؟ مگر نقاط اختلاف، از نقاط اتفاق و وحدت نظر قوى‏تر و مهم‏تر است؟ چه کسى چنین چیزى را گفته است؟ چه کسى مى‏تواند این حرف را ادعا بکند؟

آن کسى که به برادر مسلمان خودش، که گرایش و خط سیاسیش با او فرق دارد، اهانت مى‏کند، به او مى‏پرد، علیه او مى‏نویسد و داد سخن مى‏دهد، آیا نمى‏داند که با این کار چه چیزى از دست خواهد داد؟ شما مى‏خواهید به خیال خودتان برادرتان را اصلاح کنید. آیا آن کسى که این انتقاد و این اعتراض یکسره و مطلق شما را که غالباً اعتراضها مطلق است مى‏شنود، او همان برادر شماست؟ برو برادرت را مخفیانه پیدا کن، هرچه مى‏خواهى به او بگو؛ چرا با این اختلاف‏افکنى، مردم و مخاطبان عمومى جامعه را دچار تشویش فکرى مى‏کنى؟

من باید این را صریحاً عرض بکنم که متأسفانه از طرفین چنین کارهایى هست. اگر کسى بگوید که ما در این جهت یک جناحى هستیم، ما ملاحظه مى‏کنیم، باید بگویم که نخیر، من این را تأیید نمى‏کنم. متأسفانه طرفین برخوردهاى خشن و نامتناسب با محیط اسلامى باهم دارند. حرفها با اهانت، با خلاف واقع و احیاناً با تهمت همراه است. از کار یک نفر، یک جمع‏بندى کلى و یک استنتاج عمومى مى‏کنند؛ که این غلط و تزویر است. برادران! اگر این کار ادامه پیدا کند، ما چه چیزى را از دست مى‏دهیم؟ مردم و همین اعتمادى را که عرض کردم.

من یک‏وقت عرض مى‏کردم که اگر مردم اهل اصطلاح باشند، الآن اجماع‏ مرکب‏ بر فسق همه است؛ چون طرفین مُجمعند! این‏ها مى‏گویند آن‏ها بدند، آن‏ها هم مى‏گویند این‏ها بدند، و قول ثالثى نیز وجود ندارد! این چطور برخورد کردن با قضایاست؟ اعتماد مردم را به اصل نظام از دست مى‏دهیم. نگویید مردم به نظام بى‏اعتماد نمى‏شوند. این نظامى که ده سال، یازده سال کسى مثل امام بالاى سرش بود و آن شلاق کوبنده‏ى فرمایشهاى آن بزرگوار بر سر و شانه‏ى همه‏ى ما فرود مى‏آمد به حجم فرمایشهاى امام نگاه کنید؛ من گمان نمى‏کنم که در هیچ موضوعى به‏قدر موضوع اختلافات، ایشان مطلب فرموده باشند درعین‏حال ماها اصلاح نشدیم. آیا این نشان نمى‏دهد که بنیان کار خراب است؟ اگر ادامه بدهید، این استنتاج را شما براى مردم درست مى‏کنید و دیگر نمى‏روند نقاط مثبتى را که در این بین هست، پیدا کنند و روى آن تأمل نمایند؛ خواهند گفت که معلوم مى‏شود اشکالى در اصل کار هست!

خوشم می آید، هر چه ما کم می گذاریم و هنوز تکلیفمان را با خودمان روشن نکرده ایم و دنبال بازیهای خودمان هستیم و ... اما آقا - ماشاءالله - اصلا کاری به این حرفها ندارد! خودش می برد و می تازد و می رود جلو!

دیدید جلسه با جوانان همایش بیداری اسلامی را؟ نمازجمعه را چطور؟! هیچ توضیحی لازم ندارد، فضای این جملات را مقایسه کنید با فضایی که ما - و به قول خودمان بچه حزب اللهی ها! - در آن سیر می کنیم!

اول، بشارتهای آقا در دیدار با جوانان:

امروز تاریخ جهان، تاریخ بشریت، بر سر یک پیچ بزرگ تاریخى است. دوران جدیدى در همه‌ى عالم دارد آغاز میشود... این پیچ تاریخى‌اى که گفتم، عبارت است از تحول از سیطره‌ى چنین دیکتاتورى‌اى به آزادى ملتها و حاکمیت ارزشهاى معنوى و الهى؛ این پیش خواهد آمد؛ استبعاد نکنید.

... بعد از این هم در همه‌ى توطئه‌ها علیه جمهورى اسلامى شکست خواهند خورد؛ این وعده‌ى الهى است به ما، و ما شک نداریم. ما در صدق وعده‌ى الهى تردید نمیکنیم.

... شما جوانها به حول وقوه‌ى الهى و باذن‌اللَّه آن روز را خواهید دید و ان‌شاءاللَّه افتخارات خودتان را به نسلهاى بعد از خودتان تحویل خواهید داد.

یا این تهدیدهای آقا در نمازجمعه که خیلی دوست دارم قیافه اسرائیلی ها و آمریکایی ها رو بعد از این جمله ها ببینم!

ما آنجائى که دخالت کنیم، صریح میگوئیم. ما در قضایاى ضدیت با اسرائیل دخالت کردیم؛ نتیجه‌اش هم پیروزى جنگ سى و سه روزه و پیروزى جنگ بیست و دو روزه بود. بعد از این هم هر جا هر ملتى، هر گروهى با رژیم صهیونیستى مبارزه کند، مقابله کند، ما پشت سرش هستیم و کمکش میکنیم و هیچ ابائى هم از گفتن این حرف نداریم.

بدانند - میدانند هم - که ما هم در برابر تهدید به جنگ و تهدید به تحریم نفتى، تهدیدهائى داریم که در وقت خودش، آن وقتى که لازم باشد، ان‌شاءاللَّه اعمال خواهد شد.

یا این آسیب شناسی از خودمان که یک وقت این دستاوردهای بالا را به خودمان نگیریم!

ما امروز متأسفانه دچار اسراف و مصرف‌زدگى هستیم.

یکى دیگر از ضعفهاى ما این است که ما به موازات علم، به موازات پیشرفتهاى علمى، پیشرفت اخلاقى و تزکیه‌ى اخلاقى و نفسى پیدا نکرده‌ایم؛ این عقب‌ماندگى است.

در عدالت اجتماعى هنوز به نقطه‌ى مورد نظر اسلام - که آرزوى خود ما بوده است - نرسیده‌ایم...

یا وظایفی که حالا داریم:

مسئولین کشور و خدمتگزاران مردم باید احساس مسئولیت کنند. تقصیرها را گردن هم نیندازیم.

کار اصلى دیگر این است که از ارزشهاى اصولى نباید غافل شد. سرگرم مسائل فرعى و فروع نشویم، از اصول غافل بمانیم. این هم شرح مفصلى دارد.

حفظ اتحاد و همدلى، یکى دیگر از وظائف ماست... اختلاف نظر اشکالى ندارد؛ اما بایستى در جهتگیرى‌هاى نظام و کشور و انقلاب پشت به پشت یکدیگر بدهند، دست یکدیگر را محکم بفشرند و به پیش بروند؛ هم اینها، هم مردم با هم، هم مردم با مسئولین.

یکى هم پرهیز از تنبلى و کم‌کارى است. کسالت، کم‌کارى و تنبلى، یک انسان را، یک خانواده را، یک کشور و یک ملت را تباه میکند. همه باید کار کنند...

یکى از کارهاى اصلى که باید انجام بدهیم و همه باید به آن توجه داشته باشیم، این است که فریب لبخند دشمن و وعده‌هاى دروغ جبهه‌ى دشمن را نخوریم... همین اظهاراتى که آمریکائى‌ها کردند، رئیس جمهور آمریکا کرد؛ نامه‌اى که به ما نوشت، جوابى که ما دادیم؛ بعد عکس‌العمل و اقدامى که آنها با مضمون آن نامه‌ها کردند. اینها یک روزى در اختیار افکار عمومى دنیا - آن وقتى که لازم باشد - قرار خواهد گرفت...

یا این نکته های انتخاباتی:

انتخابات مصونیت‌بخش به کشور است. آن چیزى که هیبت این ملت را حفظ میکند، قدرت معنوى او را به رخ دشمنان میکشاند و آنها را از تعرض منع میکند و میترساند، حضور مردمى است...

مسائل کوچک را نباید بزرگ کرد. نباید القاء بحران کرد. سعى میکنند با هزار وسیله اثبات کنند که در ایران بحران هست. چه بحرانى؟ کدام بحران؟

آنچه در انتخابات لازم است، رقابت سالم است؛ رقابتِ بدون تهمت‌زنى و بدگوئى به یکدیگر است. فضاى انتخابات باید سالم باشد.

آن کسانى هم که در انتخابات رأى نمى‌آورند، مواظب باشند آن کلاهى که بر سر رأى‌نیاوردگان سال 88 رفت، بر سر آنها نرود؛ فریب نخورند.

خلاصه این چند روزه یک دوپینگ حسابی با این صحبتهای آقا کردیم... التماس دعا، یا حق!!

قبل التحریر:

قبول دارم که در قسمت اول، از وسط  بحث (و حتی شاید آخرهای بحث) شروع کردم. نمی خواهم توجیه کنم، اما این هم بالاخره یک جور شروع سینمایی(!) است. چون بحث ما یادداشت وبلاگی است و نه یک مقاله علمی. اگر می خواستیم در موضوع این عنوانی که گذاشته ایم، یک مقاله علمی-پژوهشی بنویسیم، شاید اول بایستی یک فصل «تعاریف و کلیات» می گذاشتیم و کلماتی چون «آسیب»، «اصولگرا» و... را تعریف می کردیم و قس علی هذا...!

بگذریم، یک نکته دیگر هم باید بگویم که بحث، همانطور که در عنوان هم آمده، خیلی «ریشه ای»تر از آنی است که در یادداشت گذشته آمد. شاید به خاطر شرایط فعلی جامعه، بحث خیلی «احساسی» شروع شد؛ اما اگر کمی تحمل داشته باشید، خواهید دید که بحث خیلی مهم تر از آن چیزی است که فکرش را می کنیم.

ایندفعه دیگر راستی راستی «بگذریم» و برگردیم سر اصل مطلب...

در واقع، برداشتی که از کلمات «آسیب»، «اصولگرا» و «ریشه ای» دارم، همانی است که در اولین برخورد به ذهن خطور می کند و فکر نمی کنم نیازی به تعریف دقیق تر باشد.

فقط چون اوضاع جریانات «اصولگرایی» در کشور خیلی «شیر تو شیر» شده، یک پاورقی را در متن بیاورم که منظور از نیروهای اصولگرا در این بحث، نیروهای «ولایی»، «حزب اللهی» و شاید حتی «فدایی ولایت» هستند؛ دقیقاً همان تعریفی که سید مرتضی آوینی از «حزب الله» دارد. خدا رحمت کند حاج بخشی را...

البته این را هم گفته باشیم که ما با آن دسته از «سربازان ولایت» که مستقیما به منابع فیض دسترسی دارند و از واسطه هایی چون «ولی فقیه» بی نیاز هستند هم هیچ صحبتی نداریم!

از آنجا که اولش فکر می کردم «قبل التحریر» را بتوانم توی دو ـ سه خط جمع کنم ـ و می بینید که نشد! ـ و با توجه به توصیه یک بنده خدایی که: «یادداشت وبلاگی بالای 500 کلمه را خود نویسنده هم نمی خواند، چه برسد به دیگران!» پس با این حساب، کل این قسمت دوم، باشد «قبل التحریری برای قسمت سوم»...

یا حق!!

بعدالتحریر:

مطلب «عالمان ساکت، آگاهان بی تفاوت» را بخوانید که بی ارتباط با بحث ما نیست.

این روزها کم کم با نزدیک شدن به انتخابات مجلس نهم، دارد اوضاع داغ می شود. مخصوصاً اگر سری به شهرستانهای کوچکتر بزنید ـ که به دلایل خانوادگی یک هفته ای است در یکی از این شهرستانها هستم و باز هم به همان دلایل خانوادگی(!) از نزدیک با دفتر نماینده این شهرستان سر و کار دارم ـ می فهمید چه می گویم. مهمانی های پشت سر هم نماینده ای ـ که قبل از این شاید در طول یکی دو ماه هم نمی شد پیدایش کنی ـ هر روز، صبح، ظهر، شب، خانه این و آن ماجراهایی دارد که بیا و ببین!

البته مسئله ای که می خواهم عرض کنم ربط مستقیمی به انتخابات ندارد؛  از این لحاظ که می خواهم عرض کنم، قبل از این هم خیلی اوضاع تفاوت چندانی نمی کرد و  همه مان همیشه مثل بچه ها به «شکلات»های مختلفی سرگرم بودیم:

ـ ماجرای فتنه که تمام شد، آقا بارها گفتند که بس کنید دیگر! به کار خودتان برسید... همت مضاعف، کار مضاعف، جهاد اقتصادی... انگار گوش کسی بدهکار نبود؛ آقایان  که دچار بیماری «خود عمار پنداری مزمن» شده بودند، شب و روزشان شده بود فتنه و فتنه گر و بصیرت و عماربازی و...! 

ـ هنوز این جریان تمان نشده بود که ماجرای جدیدی شروع شد. باز هم هر چه آقا فریاد می زدند که مسائل را اصلی و فرعی کنید و به کارهایتان برسید: بیداری اسلامی، الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، تحول در علوم انسانی... اما حضرات، اصلی ترین کارشان شده بود سوتی گرفتن از «جریان انحرافی»!

نمی دانم این آقایان «نان به نرخ ولایت خور!» بالاخره توی عمرشان یک بار نمی خواهند جواب نمک را با «نمک شناسی» بدهند؟!

راستی آقا توی این چند سال چندتا مطالبه کلیدی داشته اند؟ چند نفر از ما هر کاری را که خواسته ایم شروع کنیم، حرفی که خواسته ایم بزنیم، موضعی که خواسته ایم بگیریم، اول نگاه کرده ایم ببینیم آقا چه می گوید؟...

وقتی پیش خودم خلوت می کنم و به این چیزها فکر می کنم سرم درد می گیرد... برای امروز بس است... یا حق!

صحبتهای امروز آقا را دیدید؟ دیدید چه غربتی در صدایشان موج می زد:

چند سال قبل از این - نمیدانم حالا ده سال است یا بیشتر است - من توصیه‌هاى مؤکدى را راجع به مقابله‌ى با فساد اقتصادى به مسئولین کشور کردم؛ استقبال هم کردند؛ اما خب، اگر عمل میکردند، دیگر این فساد بانکى اخیر - که حالا همه‌ى روزنامه‌ها و همه‌ى دستگاه‌ها و همه‌ى ذهنها را پر کرده - پیش نمى‌آمد. وقتى عمل نمیکنیم، دچار این حوادث میشویم.

دهم اردیبهشت سال 80 و قبل از شروع دور دوم ریاست جمهوری آقای خاتمی، آقا یک حکم حکومتی موسوم به «فرمان 8 ماده ای» خطاب به سران سه قوه صادر کردند.

سال 1386 یعنی در 6 سالگی(!) آن فرمان (و البته بیش از 4 سال قبل از این جمله دردمندانه امروز آقا) بود که حتی کسی مثل من هم که اینقدر پیاده ام(!) در این وبلاگ پستی با عنوان «بایکوت فرمان رهبر انقلاب در قوای سه‌گانه و جناح‌های سیاسی» کار کردم.

آخر آدم داد دلش را کجا بزند؟ گفتند دولت اصلاحات چنین است و چنان است... قبول! دولت عدالت محور درباره این دستور چکار کرد؟!

گفتند مجلس ششم چنین است و چنان است... قبول! مجلس هفتم و هشتم که به قول خودشان اصولگرا بودند چکار کردند؟!

خلاصه انگار همه توی این مملکت قسم خورده اند که همه کار بکنند جز این که حرف آقا را گوش کنند! لااقل کاش اینقدر که انگ دیکتاتوری بهمان می زنند، بویی هم از اطاعت کردن در نظامهای دیکتاتوری برده بودیم!

بگذریم که درد دل خیلی بیشتر از اینهاست که در این چند سطر بگنجد... یا حق!!

بعدالتحریر:

کل بیانات آقا در باب مفاسد اقتصادی را اینجا ببینید...