در فرصت یک هفته ای باقی مانده تا انتخابات، به نظرم رسید به یکی از بزرگترین آسیب های این روزهای بچه حزب اللهی ها در ایام انتخابات بپردازم و آن چیزی نیست جز «ولایتمداری»!

الآن همه جا صحبت از «ولایتمداری کاندیداها» است. هر کسی به دنبال این  است که شواهدی در اثبات ولایتمداری کاندیدای خود و ردّ ولایتمداری کاندیدای مقابل اقامه کند؛ اما نکته ای که مغفول مانده است - و البته ممکن است در فضای کنونی طرح آن کمی عجیب به نظر برسد - «ولایتمداری رأی دهندگان» است.

حداقل نشانه ولایتمداری یک «رأی دهنده(!)» این است که کاندیدای مورد نظر خود را از معیارهای موردنظر رهبری - و بخصوص معیارهایی که ایشان امسال مطرح کرده اند - انتخاب کند. حضرت ایشان از 19 دی سال 91 تا همین پریروز در حرم امام خمینی، حدود «30 شاخصه» و نکته را مطرح کرده اند.

حال شما شروع کنید با دوستان به اصطلاح «ولایی» - که از کاندیداهای مختلف هم طرفداری می کنند - به بحث انتخاباتی! از همه جور چیزی از قبیل حدس و گمان و تهمت به کاندیداهای دیگر و خاطره هایی از فلانی و بهمانی در له کاندیدای خودی و علیه کاندیدای رقیب در بحثها یافت می شود؛ «به جز شاخصه های مورد نظر آقا»!

در این فضا به راحتی می توان بدون تحقیق، کسی را به عنوان نماینده «گفتمان انقلاب اسلامی» مطرح کرد. حالا هرچه از دوستان سئوال می کنی که ببخشید، «شاخصه های گفتمان انقلاب اسلامی از دیدگاه آقا چیست؟» چیزی جز چشمانی گرد شده و چند ناسزا از قبیل «ضد ولایت فقیه» و... نصیبت نمی شود. یا دوستانی دیگر نماینده ای را پیشرو در «پیشرفت» معرفی می کنند. حال سئوال کن که «شاخصه های پیشرفت» که حضرت آقا چند سالی است دارند مطرح می کنند چیست و چقدر بر کاندیدای شما تطابق دارد؟! و قس علیهذا...

خلاصه دوستان! برای ولایی بودن چاره ای جز این نیست که علقه های حزبی و جناحی و گروهی و... را برای این چند روز بگذاریم کنار و راست و حسینی بنشینیم پای بیانات حضرت آقا و البته سعی نکنیم مطالب را با توجه به حب و بغض شخصی و گروهی توجیه کنیم. تنها در این صورت است که می توان به خلق «حماسه سیاسی» که مورد نظر ایشان است امیدوار بود...

یا حق!!